Category Archives: ACTUALITY

Gjuha Shqipe me katër gjuhë tjera botërore në fjalorin e Peter Tase

7641632326_22482eddbe_mGjuha Shqipe me katër gjuhë tjera botërore në fjalorin e Peter Tase

Jeton Kelmendi, Bruksel

Gjuha si mjet komunikimit është shumë e rëndësishme për shoqërinë dhe njeriun. Kurse të folurit e gjuhëve vlerësohet si pasuri e njeriut që flet dy e më tepër gjuhë. Peter Tase është përkthyesi shqiptaro-amerikan i cili ka botuar fjalorin simultant në pesë gjuhë: Anglisht, Italisht, Spanjisht, Guaranisht (Paraguaj) dhe Shqip. Ky fjalorë është një libër me rëndësi për dy fakte: së pari radhitë gjuhën shqipe me gjuhët e tjera të zhvilluara, pastaj popujt e këtyre gjuhëve mund ta përdorin fjalorin e Tases dhe të kuptojnë pak a shumë fjalorin dhe të shprehurit në gjuhën shqipe.

Gjuha angleze që është gjuha më e përdorur sot në botë, kurse gjuhet Spanjishte, Italishte dhe Guaranishte, të cilat janë gjuhë që fliten nga qindra miliona njerëz, bënë që Gjuha Shqipe të jetë bashkë me to, në një fjalor. Së dyti ky fjalorë në pesë gjuhë, ka rëndësi praktike ngase është shumë i përdorshëm për përkthime nga njëra në tjetrën, nga këto pesë gjuhë. Shikuar nga këndi letrarë ky fjalorë ka një rëndësi, për faktin se përkthyesi letrarë duke përdorur fjalët e caktuara, mund të bëjë një përkthim sa më të mirë.

Në ketë fjalor, Tase ka dhënë edhe shpjegime për fjalët e caktuara. Do të thotë se ky fjalor ndihmon përkthimin adekuat të fjalës. Kështu bëhet edhe më e përdorur gjuha, gjithnjë duke e ruajtur kuptimin e origjinalit të gjuhës që është shkruar. Mirëpo kjo nuk do të thotë se fjalori është për përdorim vetëm për përkthimet letrare. Në fakt unë u përpoqa ta jap mendimin tim sa i përket përkthimit të veprave letrare, që janë përkthimet më të vështira, kurse për përkthime tjera fjalori është edhe më i përdorshëm.

Gjithsesi duhet të theksohet se edhe ana teknike është e realizuar mjaft mirë nga autori Peter Tase. Ai i ka radhitur fjalët sipas alfabetit, kurse në secilën faqe të fjalorit janë krijuar kolonat e fjalëve në të pesë gjuhët, gjë kjo shume e lehtë për tu lexuar dhe për tu përdorur. Edhe mënyra e shpjegimit të te lexuarit të fjalëve në këto gjuhë është paraqitur me kujdes nga autori i këtij fjalori. Fjalori ka 485 faqe, për çka autori është dashur të punoj shumë kohë dhe me shumë përkushtim.

Botimi i këtij libri (fjalor simultativ në pesë gjuhë) është bërë pran edicionit Lulu në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Peter Tase është i lindur në Shqipëri, por ka studiuar në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, kurse pasthënien e fjalorit e ka bërë ish-Presidenti i Republikës së Paraguait (1999-2003), Luis Angel Gonzalez Macchi.

Ish-Presidenti në parathënien e Fjalorit të Peter Tase shprehet se autori jo vetëm se ka bërë një punë të mirë me ketë fjalorë që shërben për punë praktike në përkthime, por edhe ka sjellë pesë gjuhë në një libër të përbashkët, gjë kjo që ndikon në afrimin e kulturave të ndryshme. Gjuha Shqipe është një gjuhë e vjetër dhe gjuhë që nuk flitet shumë, afërsisht 10 milion, prandaj çdo kush që arrin ta paraqesë në vende të ndryshme, i bënë shërbim të mirë Gjuhës Shqipe dhe Shqiptarëve në përgjithësi.

Lexo artikullin tek FJALA E LIRE

http://www.fjala.info/arkiv/fjala1/?p=5037

Shkrimtari Ndue Ukaj botohet në Amerikë

Shkrimtari Ndue Ukaj botohet në Amerikë

Është botuar në Amerikë libri me poezi, Ithaca of the Word (Itaka e fjalës), i poetit dhe kritikut të letërsisë Ndue Ukaj, me përkthim të Peter Tases.  Poezia e Ukajt është vlerësuar si simbol i poezisë moderne shqipe, ku ndjehet fuqishëm fryma universale e poezisë dhe kërkesat e saj për të qene pjesë e poezisë së përbotshme, duke përcjell frymën e veçantë dhe tiparet moderne të poezisë shqiptare, tipare dhe karakteristika këto që ndeshen fuqishëm dhe me një mjeshtëri në vargjet e Ndue Ukajt. Ky libër, i vlerësuar për stilin unik nga përkthyesi Peter Tase, karakterizohet  për origjinalitetin e tij dhe është një ngjarje e rëndësishme për poezinë shqipe dhe përkthimin e saj në gjuhën angleze.

Libri është botuar nën përkujdesjen e Piro Tases, si përfaqësues i autorit në SHBA dhe perëndim, ndërkaq libri, brenda pak ditës do të jetë në shitje, përveç nga Shtëpinë botuese Lulu, edhe në rrjetin e fuqishëm botëror, si Amazona dhe Barnes and Nobles, ku libri do të ketë qasje ndërkombëtare.

Ky libër shfaqet para lexuesit amerikan me tiparet e veçanta poetike dhe shquhet për një stilistik moderne, ku ka një përpjekje të thyhen shabllonet e poezisë, madje duke e riaktivizuar edhe një formë të poezisë së gjatë, shkruan Petrit Palushi. Atë e shquan mendimi i thellë dhe një ndjeshmëri e veçantë, e cila përcillet tek lexuesi amerikan dhe anglishtfolëse, me një përkthim të bukur të Peter Tases, i cili,  është autor i disa fjalorëve, i shumë përkthimeve dhe autor i teksteve të ndryshme për letërsinë.

Shkrimtari Ndue Ukaj nga kritika letrare është vlerësuar si psalmit modern i poezisë shqipe, ndërkaq poezia e tij shquhet për tematikën e larmishme, ku ndërthuret nacionale dhe universalja, përmes një stili origjinal.  Poezia është pasqyrim më i mirë i shpirtit të një kombi, prandaj botimi i këtij libri në anglisht, është një hap i rëndësishëm për njohjen e poezisë shqipe në botë.

Lexo artikullin tek FJALA E LIRE

http://www.fjala.info/arkiv/fjala1/?p=4217

 NdueUkaj

Paraguay on Edge

cmimg_75292

Election Process Roiled in Paraguay Following Death of Populist Candidate

Martin Barillas and Peter Tase February 5th 2013

Lino Oviedo, a polarizing political figure and candidate in Paraguay’s April presidential election, died in a helicopter crash on February 2 while returning from the country’s Chaco region. The death of the 69-year-old former army officer throws the current political process wide open and has increased uncertainty in a country where in 2012 former President Fernando Lugo was impeached and removed from office.

Even while the Paraguayan government has ruled that the helicopter crash was an accident, members of Oviedo’s National Union of Ethical Colorados (UNACE) party openly questioned whether their favourite had been assassinated. Paraguay was officially commemorating the 1989 overthrow of long-term dictator Alfredo Stroessner on the day of the crash which also killed Oviedo’s aide and the pilot. Aviation authorities said the helicopter crashed during a storm in northern Paraguay but averred that an investigation will continue.

Speaking in a radio interview, Oviedo’s party spokesman César Durand said, “Twenty-four years ago today General Oviedo overthrew the dictatorship,” adding for the listeners of popular Radio Ñanduti, “This is a message from the mafia.” Durand used the term ‘mafia’ as do many Paraguayans in reference to criminal organizations involved in drug trafficking and smuggling from neighboring Argentina, Brazil, Bolivia, and Uruguay. The US has long been concerned about the presence of money laundering activities, especially in Paraguay’s riverine port Ciudad del Este, as well as Hezbollah and other Mideast terrorist organizations active in the country’s small Muslim community.

Oviedo had but a slim chance of winning the presidential election scheduled for April. He was far behind front-runner Horacio Cartes, a banker and tobacco planter, and Senator Efrain Alegre – who leads a center/left coalition. Controversial politician Oviedo, a retired general who once led the Paraguayan Army, helped to overthrow General Alfredo Stroessner, a dictator who had ruled the landlocked nation for 35 years. Oviedo later went into self-exile in 1999, fleeing to Argentina and then Brazil. He had been indicted with organizing an abortive coup against President Juan Carlos Wasmosy in 1996 and the murder of Vice President Luis Maria Argaña, who was shot to death outside of the capital city in March, 1999. After returning to Paraguay in2004, Oviedo was sent to prison for his involvement in the coup against Wasmosy but was later absolved.

Oviedo was then active on the hustings as a populist, using the widely-spoken aboriginal Guaraní language in his appearances.  Given the epithet of ‘bonsai caballero’, in reference to his short stature, Oviedo would come in third in the 2008 election that saw former Catholic bishop Fernando Lugo become president.

The current caretaker in the presidency is the congressionally appointed Fernando Franco, who had served as Lugo’s vice-president. Franco is facing isolation by the neighboring republics, despite a benediction of the impeachment process by the Organization of American States. Last week, Paraguay was officially shut out of the EU-Latin America summit conference held in Chile despite protests by Franco who travelled to Santiago and spoke on the fringes of the conference.

Cartes (56) is the front-runner and, should he win, the executive office will thus revert to the Colorado Party, which has long dominated Paraguayan politics. The US is concerned about allegations that a bank controlled by Cartes was involved in money laundering as revealed by State Department cables snatched by WikiLeaks. Cartes, however, has laughed these allegations as “rubbish.”

According to local media, after participating in rallies in Yby Yau, Horqueta and Concepción, Oviedo ordered his pilot to depart even though the helicopter did not have night flying capabilities. The aircraft departed the airport at Concepción at approximately 8:46 pm and headed towards the airport at Asunción, the nation’s capital. Oviedo’s helicopter departed Concepción in good weather, but the last communication from the craft was registered at 9 pm. After several hours of uncertainty, a rescue team was mustered past midnight and into the pre-dawn hours on February 3. By 6 am, the rescue team found the helicopter completely destroyed.

President Federico Franco declared three days of mourning to honor the loss of one of “Paraguay’s greatest generals, who had greatly contributed to bring democracy throughout the country.”

Oviedo’s UNACE party was founded in 1996 and currently has 9 senators and 11 representatives in the bicameral national congress. The National Union of the Ethical Colorados (UNACE) was founded by Oviedo in 1996 and is believed to be the third largest political party in Paraguay. It currently has 9 senators and 11 National Representatives in the lower chamber of Congress, and four members representing Paraguay in the parliament of MERCOSUR, a regional trade organization which has shunned Paraguay with the arguement that the current government is illegitimate. It is expected that Carmelo Benítez will take the helm at UNACE.  Benitez served as Oviedo’s deputy.

With Oviedo out of the picture, the election appears to be much more uncertain.  Rumor has it that UNACE will perhaps establish an alliance with the Authentic Liberal Radical Party (PLRA), the second largest party in Paraguay.  The PLRA is the party of contender Efrain Alegre, who is leading a coalition with vice-presidential candidate Rafael Filizzola of the Partido Democrático Progresista (Progressive Democratic Party- PDP). Filizzola served as the Minister of the Interior during the Lugo administration.

Martin Barillas is the editor of Speroforum, from where this article is adapted. Peter M. Tase writes for Speroforum on international trade and diplomacy.

PLUS +

image002

“WASHINGTON DEBERÍA TENER UNA AMPLIA PRESENCIA EN ASUNCIÓN”

Como ex miembro del Cuerpo de Paz de los Estados Unidos, Peter Marko Tase había estado en el 2007 por Paraguay, cumpliendo el voluntariado en la zona de Ñe’embucu. Entre varios estudios y proyectos que tuvo a su cargo, fue uno de los organizadores del primer Foro Económico del Paraguay 2011, en Winsconsin, Estados Unidos. Para estar al tanto de las actuales relaciones comerciales entre el país del norte y el nuestro, entrevistamos al Sr. Tase, quien nos brindó sus opiniones sobre los potenciales económicos entre ambos países

PLUS: ¿Cuáles son los actuales intereses comerciales entre EE.UU y Paraguay?

Peter Tase: Aparte de fortalecer el comercio bilateral, Estados Unidos está muy interesado en forjar instituciones democráticas y políticas de desarrollo sostenible, que puedan beneficiar a todos los paraguayos. El año pasado, Estados Unidos exportó a Paraguay productos con valor de US$ 1.58 mil millones, e importó de Asunción productos ganaderos, azucares, tabaco, madera y oro, con un valor que supera US$ 170 millones.

 PLUS: ¿Cómo ve el sector empresarial norteamericano a Paraguay en lo que respecta a planes de inversión para el 2013?

Peter Tase: En Estados Unidos hay más de 21 millones de empresas, la mayoría de estas entidades tienen interés en invertir en Paraguay, lastimosamente la nación guaraní hablante es poco conocida, y varias veces se confunde con Uruguay, como si fueran indistintos. En este sentido, la cancillería tiene una tarea enorme en enviar diplomáticos capaces a EE.UU., que hablan inglés fluidamente y que están inclinados en conversar con empresarios y sobre todo con líderes de empresas del sector lobista, que pueden contribuir en mejorar la imagen del Paraguay en EE.UU.

Read more:

http://issuu.com/tasep/docs/plus

“Return to the core of (Neo) European aspiration” by ANTON GOJCAJ

u1_NdueUkaj-ArkaeshpetimitAnton Gojçaj, Albanian writer from Tuzi, Montenegro

Translated in English: Peter Tase

Return to the core of (Neo) European aspiration

Book review on Ndue Ukaj’s “The Crate of Salvation,” poetry volume, published by Drita Publishing House, Prizren, Kosovo (2012)

1.         In all his poetry, from its micro to macro structures, somewhere in a very lucid style and in other place expressed very implicitly, Ndue Ukaj expresses by himself the memories of love, with the passion and faith of a missionary.   That is the “Spritus movens” of this poetry. The darkness and coldness emerging from these verses, looks like they are the birth of separating ties of the contemporary man with his own roots and of the loss of spirit and genuine spiritual values of a civilization in crisis:“In its city there is a ruined cathedral, it is standing among ruins, its choire is missing, and ‘Ave Maria’ Song (Laura’s Sunday).

Ukaj’s poetry preaches the lack of moral and ecological purity, but also the lack of (divine) music, in the world. Notwithstanding the icy environment, the lyrical speaker has not lost every hope, when, just as in a controlled fading “epiphany”, erupts in the enclosing verses of poetry, in my anthological opinion at “Laura’s Sunday”:

“She walks through the ruins of the Cathedral and lights a candle, and her pretty knees caress the robust stones.” There is an event or a meeting place as delicate as it is tectonic, where the pretty woman knees touch “harshly” the stone, on this occasion is released a transcendental energy, beyond the superficial explanation of semantics, which ignores the power of demise and promises something else, even if it is not revealing something tangible.  Here we have elements that lead us to the conclusion that Ukaj connects love closely with Christianity.  This conviction is emphasized even more in the verses of the fifth part of the poem “the Civilization of Love”, which simultaneously reminds us “The song of all songs” from the Old Testament, but also the adoration for love found in one of the letters of apostle Saint Paul who baptized the pagans: “Love is painful, is merciful, love is the mirror of embodied truth and even it is engulfed at unseen war with envy and quietly is at war with greed and with many thrones that are before her;  and harmoniously has its feelings together with hope that is located under its arms. Love is not proud even when dark shadows are heading towards her.  Its weapons are more perfected than hatred, love never dies neither sorrow is recognized by love.”

I think that “The Crate of Salvation” in this poem, with no desire to simplify it or to freeze it in a single minded significance, above all is a metaphor for love.  Only love can resque civilization from the waves of a turbulent era such as ours, the same as the rescue provided to insects and civilization by Noah’s Ark in the well known biblical genesis of flood narrative.

2.         The loss of love, of spiritual, they all feel, individually and as a community. Security, self-confidence, orientation, inner peace is all lost. Unstable general behavior and lack of clear visions is over ruling, for which the people are always in need:  “Sometimes it happens so that won’t understand the border between night and day neither between good and evil between right and wrong.  Sometimes it happens when roads are mixed and in a great sorrow colors are not recognized at all this happens when lights are shut in the horizon. “ (When Biblical Peace is ruined)

3.         The writing of Ndue Ukaj is a product of a newer era, post-comunist, of ever improving relations, more self-understanding, of Albanian Literature and European Literature.  There is a steep turn from the usual rhetorical course and emphasized national symbolism (“She loves poetry, but doesn’t read patriotic stories” is said in the poem entitled “her Biographer”),in search of new semantic fjords, while understanding that great art, even though not necessarily negating nationalism, is found somewhere “beyond Ithaca”. The poet’s sorrow in search of himself, in terms of differentiating the individual’s existence in relation to human society, are reflections for a certain type of identity, personal identity, as an interaction between I the reader in relation with the writings/thoughts of others

And the search of ones’ place in this amazing circus wheel, which come around and grinds these subjects and cultural models: “you would say that we struggle with our minds in order to read books, we read them to encompass others’ ideas. We digest others’ ideas just like a cow’s stomach full of dry pasture. This is the sorrow of not being you.”

(Identity) we are in a globalist era, a trend that has its supporters and enemies.  Dilemas connected with the search of identity are numerous, especially amongst the members of small nations.  Every individual wants to know what his real identity is.

Ukaj’s poetry also presents a series of such questions: “Suspicion shakes her, just like a human is shaken after a dream full of fear in a dark room, with a hybrid identity.  She is beautiful.  Is like a mysterious portrait, is broken while searching for desired answer for daily questions: who am I, I, Is it myself?

Or is it the shadow of time that imposes in me, colors, longing, love, longevity and abyss that is nearby the heavy [weight] nations.”

(While sensing the smell of truth) there are three searches of identity in the verses of this book: the search of artists identity / innovator / thinker with a personal as well as universal character, then the search of authentic national identity and the search of a faded European uniqueness. Lyrical hero, saddened with the state of the three identity planes, looks like he has lost confidence that something will improve for better: “For our lost paradise just like in our dream we embrace the inverted tree’s identity whose fruits are tasteless”(Identity) the blame for all this chaos and confusion is the corrupt politics, which has also escaped from its first rate mission, the improvement of life in the community.

Faceless politics, which doesn’t know limits and sanctity, where there is God’s town has built a city of clouds: “Where actions of politics have thrown dirt on everything including the birds’ voices and kisses of loved ones.” (In the cloud’s city)

4. Another particularity of Ukaj’s pen, recognized, is the creation of paintings that communicate, with descriptive-alegorical-meditational sub-extensions, which create powerful metaphorical scenes: there is a crowd of people some of them dance in front of an orchestra that is fighting with the wind and in a city corner is read poetry.  The hands of poets are shaking and their paper sheets are tormented by the wind, within the walls are kept unexplainable mysteries just like in old castles: documents, weapons, beds of loved ones.  There is a concrete pódium, is not a theater, but noise is its auditórium.” (Poem’s watch)

5. The tradition in which Ndue’s work can be related is the European Cultural Tradition.  This poem deserves to be called as “European” in many levels, starting with some crucial connective points, first of all the references flowing in biblical writing, them Homer’s poems and Dante Alighieri’s “Divine Comedy” etc. … It is considered to be this way for its modern expressionism, for its free verse and its admirable rhythm full of dignity, for its invention and figurative richness, with many inter-textual   tentacles with European literary heritage, with multidimensional semantics that, like a fountain, in a receptive space, plants ideas, feelings, images, requests, and many other significances.

The major energizers of this poetry are humanism, love and freedom.

The major part of the book is developed over the archetypes of classical European culture and this provides a great coherence to Ndue Ukaj.

Nonetheless, there are other poems connected with spiritual values and historical national themes, of Albanians, such as: “While feeling the aroma of truth,” “The Knight of civilization” or “To Poetry’s father.”

Ndue Ukaj with is work, but especially with his book “The Crate of Salvation” opens a new path in Albanian poetry, that I would call – a lyrical call to return into the genetical and spiritual European core, not to be engulfed in the origin, but to acquire a new inspiration, with the objective: to be followed and promoted with artistic tools, healthier, happier models of culture.

The language of poetry, besides its multi meanings, is also multi-functional.  The influence of neo European style in poetry should not be understood only as a nakedness of racial skin, or negation of some over layers of national history, but as a powerful call for a conscientious return, and full conviction in its own natural family, with which Albanians are undividedly connected since its early childhood, although a cloudy nation of this ancient civilization. The primary mission of this poetry even though it is the stimulation of aesthetical delight to the reader and this is another factor, perhaps the decisive, that makes Ukaj a genuine representative of the neo-European era in our contemporary literature.

Poems such as “ the girl who read the Divine Comedy,” “Laura’s Sunday,” “Last Supper,” “The platoon of Angles,” “Mass of Easter” “turbulences” and many more, certify convincingly this thesis.   The book is written in the northern Albanian dialect (Gege).

6.   There are writers/ artists who are during all their life in search of their identity as writers.  Even though he is in the best age to invent verses, on the other side, a writer during all his life explores new shapes of expression, Ndue Ukaj in “the Crate of salvation”, it seems that he has found his own style, which distinguishes and identifies him from poets of his generation in Kosova and also among Albanian poets.

Read more:

http://www.zemrashqiptare.net/news/id_31198/Anton-Gojcaj:-Kthimi-në-frymën-(neo)-europiane.html

“ZEMRA SHQIPTARE”

NdueUkajAnton Gojcaj: Kthimi në frymën (neo) europiane
| E Enjte, 28.02.2013, 06:50 PM |

Kthimi te bërthama, në frymën (neo) europiane

Ndue Ukaj, Arka e shpëtimit, Poezi, Drita, Prizren 2012

Nga Anton Gojcaj

1. Në gjithë poezinë e vet, nga mikro deri te makrostruktura, diku në mënyrë eksplicite e diku implicite, Ukaj e shpreh, me pasionin dhe besimin e një misionari, kujtesën e dashurisë. Ajo është “spiritus movens” i kësaj poezie. Zymtësia dhe ftohtësia që dalin prej këtyre vargjeve, sikur janë pikërisht pjellë e shkëputjes së lidhjes së njeriut bashkëkohor me rrënjët e veta dhe e humbjes së shpirtit dhe vlerave të mirëfillta shpirtërore të një qytetërimi në krizë:

“Në qytetin e saj asht një katedrale e rrënueme, ajo qëndron mes gërmadhave, i mungon kori dhe kanga “Ave Maria”.” (E diela e Laurës) Poezia e Ukajt kumton mungesën e pastërtisë morale dhe ekologjike, por edhe mungesën e muzikës (hyjnore), në botë. Pa marrë para sysh ambientin e akullt, folësi lirik nuk e ka humbur çdo shpresë kur, si në një vegim të matur “epifanie”, shpërthen në vargjet përmbyllëse të poezisë, për mendimin tim, antologjike “E diela e Laurës”:  “Ajo ec nëpër rrënojat e Katedrales dhe ndez një qiri, E gjujtë e bukur i prekin gurët fort”. Është një ngjarje ose pikëtakim sa delikat aq tektonik, kur gjunjtë e bukur femërorë i prekin “fort” gurët, me ç’rast lirohet një energji transedentale, përtej semantikës së përshkrimit sipërfaqësor, e cila e shpërfill pushtetin e mbarimit dhe premton diçka, qoftë edhe duke mos përmendur asgjë konkrete. Këtu ka elemente që çojnë në përfundimin se Ukaj dashurinë e lidh ngushtësisht me krishterimin. Kjo bindje përforcohet edhe më tepër nga vargjet e pjesës së pestë të poezisë “Qytetnimi i dashunisë”, që të kujtojnë njëkohësisht “Këngën e të gjitha këngëve” nga Dhiata e Vjetër, por edhe adhurimin që dashurisë I bën në njërën prej letrave të veta, apostulli që pagëzoi paganët, shën Pali:“Dashunia asht e dhimbshme asht e mëshirshme dashunia pasqyra e vërtetës së amshuar e ban luftë të papashme me smirën heshtazi ban luftë me pabesitë me gjitha fronet e shumta që i dalin përballë dhe harmonishëm bashkëndien me shpresën që e mban nën sqetulla. Dashuria nuk krenohet edhe kur hijet e zeza sulen në të. Armët i ka të përsosura ma shumë se inatet dashunia nuk vdes kurrë As zemërimin s’e njeh Dashunia.”  Mendoj se “arka e shpëtimit” në këtë poezi, pa dashur ta simplifikoj apo ta ngrij në domethënie njëkuptimëshe, para së gjithash është një metaforë për dashurinë. Vetëm dashuria mund ta shpëtojë njerëzimin nga dallgët e një epoke të trazuar çfarë është kjo jona, njësoj siç i shpëtoi Arka e Noes njerëzimin dhe gjallesat e tjera në rrëfimin e njohur biblik.

2. Humbjen e dashurisë, të shpirtërores, e ndiejnë të gjithë, individualisht dhe si komunitet.

Kanë humbur siguria, besimi dhe vetëbesimi, orientimi, paqja e brendshme. Mbisundon çekuilibrimi i përgjithshëm dhe mungesa e vizioneve të qarta, për të cilat njerëzit kanë gjthmonë nevojë: “ndodh ndonjëherë mos m’u kuptue kufini mes natës e ditës as mes t’ mirës e t’ keqes mes t’ drejtës e t’ padrejtës.  Ndodh ndonjëherë rrugët ngatërrohen e në pështjellimin e madh s’ dallohen ngjyrat krejt kjo ndodh kur shuhen dritat n’horizont.” (Kur prishet paqja biblike)

3. Shkrimësia e Ndue Ukajt është produkt i epokës më të re, postkomuniste, i marrëdhënieve gjithnjë e më të mira, më të vetëkuptueshme, të letërsisë shqipe dhe asaj europiane. Ka një kthesë të fortë nga kursi i retorikës dhe simbolikës së theksuar nacionale (“ajo e do poezinë, por s’I lexon përrallat patriotike”thuhet në poezinë me titull “Biografi e saj”), në kërkim të limaneve të reja semantike, duke kuptuar se arti I madh, megjithëse jo domosdoshmërisht mohues i kombëtares, gjendet diku “përtej Itakës”. Shqetësimet e poetit në kërkim të vet-vetes, në kuptimin e diferencimit të të ekzistuarit të individit në raport me shoqërinë njerëzore, janë reflektime për një tip të caktuar identitar, identitetin pesonal, si interaksion i unit lexues në raport me shkrimet/mendimet e të tjerëve dhe kërkim i vendit të vet në këtë rrotë marramendëse cirku, që rrotullohet dhe bluan subjekte dhe modele kulturore: “me vramendje thue i lexojmë librat i lexojmë me u pshtjellë me idetë e tjerëve. Idetë e tjerëve i përtypim si lopa e ngopun kashtën e thatë. Ky asht hidhnimi i të mos qenit vetvetja.” (Identiteti) Jemi në epokën e globalizimit, një dukuri që ka përkrahësit dhe kundërshtarët e vet. Dilemat që kanë të bëjnë me kërkimet për identitetin e vet janë të shumta, sidomos te pjesëtarët e popujve të vegjël. Çdo individ dëshiron ta dijë cili është identiteti i tij i vërtetë. Edhe poezia e Ukajt shtron pyetje të kësaj natyre: “dyshimi e trondit, ashtu siç tronditet njeriu pas një andrre plot makth në dhomën e errët, me identitetin e shartuem. Ajo asht e bukur. i ngjan një portreti misteresh Thyhet tue kërkue përgjigjen e Amshueshme për pyetjet e përditshme: Kush jam unë, unë, a jam unë? Apo hija e kohës që difton mbi mue Ngjyrat, mallin, dashurinë, përjetësinë Dhe humnerën që rri pranë këmbëve  t’randa.”  (Tue ndie aromën e t’vërtetës) Janë tri kërkime të identitetit në vargjet e ketij libri: kërkimi i identitetit të artistit/krijuesit/ mendimtarit me karakter sa personal aq edhe universal, pastaj kërkimi i identitetit autentik kombëtar dhe kërkimi i identitetit të zbehur europian. Heroi lirik, i dëshpëruar me gjendjen në të tri rrafshet identitare, sikur e ka humbur besimin se diçka mund të ndryshojë për të mirë: “Si andrrën tonë për Parajsën e humbun përqafojmë identitetin e pemës së shartueme frytat e së cilës mbeten pa shije.” (Identiteti) Fajtore për gjithë këtë kaos e konfuzion është politika e pandershme, e cila po ashtu është larguar nga misioni i saj parësor, lehtësimi i jetës së njerëzve në komunitet.

Politika e shpërfytyruar, që nuk njeh kufizime as shenjtëri, aty ku ishte Qyteti i Zotit ka ndërtuar qytetin (qytetërimin) e mjegullës: “ku duhma e politikës ka qelb çdo gja cicërimën e zogjve e puthjet e dahnorëve.” (Në qytetin e mjegullës)

4. Veçori interesante e penës së Ukajt, që bie në sy, është krijimi I pikturave që flasin, me nënshtresa deskriptivo-alegoriko-meditative, të cilat krijojnë skena të fuqishme metaforike : Asht një grumbull njerëzish disa vallëzojnë para një orkestre që lufton me erën e në një kënd të qytetit lexohet poezi, poetevë ju dridhen duert e fletët ua tund era, mbrenda mureve ruhen mistere t’pashpjegueshme Si nëpër kështjella të vjetra: dokumenta, armë, shtretën dashnorësh.  Aty asht nji podium betoni, nuk asht teatër, por ka auditorium zhurmën.” (Ora poezisë)

5. Tradita me të cilën mund të lidhet krijimtaria e Ndues është trashëgimia kulturore europiane. Kjo poezi e meriton epitetin “europiane” në të gjitha nivelet, duke filluar nga disa pika kryesore lidhëse, në radhë të parë referencat që burojnë në shkrimet biblike, pastaj poemat e Homerit dhe “Komedia hyjnore” e Dante Aligierit etj… Është e tillë për shprehjen e vet moderne, për vargun e lirë dhe ritmin e prajshëm plot me dinjitet, për invencionin dhe pasurinë figuracionale, me tentakula të shumta Intertekstuale me trashëgiminë letrare europiane, me semantikën shumëdimensionale që, porsi një fontanë, në hapësirën receptive mbjell ide, ndjesi, imazhe, porosi, domethënie të ndryshme. Energjentët kryesorë të kësaj poezie janë humanizmi, dashuria dhe liria. Pjesa më e madhe e librit është ndërtuar mbi arketipat e cultures klasike europiane dhe kjo atij i jep një koherencë shumë të madhe.  Mirëpo, ka edhe poezi që lidhen me vlera shpirtërore dhe historike nacionale, të shqiptarëve, si p.sh:

“Tue ndie aromën e t’ vërtetës”, “Kalorësi i qytetnimit” apo edhe “Atit të poezisë”.  Ndue Ukaj me krijimtarinë e vet, po sidomos me librin “Arka e shpëtimit”, çan një shteg të ri në poezinë shqipe, që unë do e quaja – thirrje lirikë për t’iu kthyer bërthamës gjenetike dhe shpirtërore europiane, jo për t’u mbytur në origjinë, por për të marrë një hov të ri, me objektivin: të ndiqen dhe të promovohen me mjetet e artit, modele të reja, më të shëndetshme dhe më të bukura, kulturore. Gjuha e poezisë, përveç shumëkuptimëshe, është edhe shumëfunksionale. Influencimi i frymës neo-europiane në poezi nuk duhet kuptuar vetëm si zhveshje e lëkurës racore, apo mohim i disa mbishtresimeve të historisë nacionale, por si thirrje e fuqishme për kthimin e vetëdijshëm dhe me bindje të plotë në familjen e vet të natyrshme, me të cilën shqiptarët janë pashkëputshmërisht të lidhur qysh në fëmijërinë e hershme, ndonëse ngapak të mjegullt të këtij qytetërimi të lashtë. Misioni parësor i kësaj

poezie megjithatë është stimulimi i kënaqësisë estetike te lexuesi dhe ky është një faktor tjetër, madje vendimtari, që Ukajn e bën përfaqësues të denjë të frymës neo-europiane në letërsinë tone bashkëkohore. Poezitë si “Vajza që lexonte Komedinë hyjnore”, “E diela e Laurës”, “Darka e fundit”, “Çeta e engjëjve”,“Mesha e Pashkëve”, “Trazimet” dhe shumë të tjera, e vërtetojnë bindshëm këtë tezë. Libri është shkruar në dialektin verior (gegë) të shqipes.

6. Ka shkrimtarë/artistë që gjithë jetës kërkojnë identitetin e vet si krijues. Megjithëse është ende në moshën më të mirë për të krijuar dhe, në anën tjetër, një krijues gjithë jetës eksploron forma të reja të shprehjes, Ndue Ukaj, te “Arka e shpëtimit”, duket se e ka gjetur stilin e vet, që e bën të veçantë dhe të dallueshëm ndër poetët e brezit të vet në Kosovë, por edhe në mesin e poetëve shqiptarë në përgjithësi..

Lexo artikullin tek “Zemra Shqiptare”

http://www.zemrashqiptare.net/news/id_31198/Anton-Gojcaj:-Kthimi-në-frymën-(neo)-europiane.html

___________

Ecuadorian Presidents wins his third presidential Term

Ecuadorian Presidents wins his third presidential Term

After winning his second re-election, in February 17th, 2013 general elections, Ecuadorean President Rafael Correa had extensive conversations with representatives of foreign media, introducing his strategic plan and agenda for his upcoming presidential term that will last until 2017. Correa won a landslide victory, as it was expected this was the fruit of his tireless work towards eradicating poverty and rekindle Ecuador’s reputation in the international financial institutions and regional organizations.

President Correa is the only president to complete two full terms in office in the last two decades in Quito, additionally is expected to emerge as the potential leader of the Bolivarian Alliance for the Americas, an economic block seen as the major force countering US and OAS influences in South America.

According to the World Bank Data, Ecuador’s population of over 14 million people, has experienced a reduction of people living under the poverty line.  In 2006 there were 37 percent of Ecuadorians living under the poverty line and in 2011 the number of poor citizens was reduced into 28 percent.

For the Ecuadorean opposition parties, Correa has been suppressing free speech and hindered free enterprise through heavy taxation and additional regulatory fees.

Correa’s main concern was to unravel the disinformation of a number of Argentinean press which misinformed the public on his political campaign and had taken the Ecuadorian president’s statement out of context.  Correa noted that in “today’s world some condemned actions by some are valued actions by others, there is a double international moral, which abhors some policies and values others.

According to Correa, newspapers like “La Nation” have maintained a permanent strategy of disinformation and provided statements out of context for leaders in the region, he invited Argentinean newspapers to verify and acknowledge their errors in twisting his statements made during the political campaign.
President Rafael Correa said that that Quito’s priority is to further advance in energy, telecommunications, oil, mining exploration and diversify the heavy industry of the nation. This is the reason why Correa had chosen Jorge Glas Espinel, as vice President, since he is an expert in these fields of national economy. Vice President Espinel has served as Minister of Coordination in the strategic sectors of Ecuador and his main focus has been the redistribution of National Wealth through the implementation of development projects under the “Good Living” program.

 

Upcoming Renewable Energy Projects

In an interview for Reuters, Correa stated that by 2016, Ecuador “will produce 93% of electricity through hydroelectric dams that will assure greater energy efficiency and a cleaner planet.”

Correa continued to emphasize that when he first became president “ Ecuador was experiencing a great level of labor outsourcing, where oil and large amounts of foreign debt were a daily reality for Ecuador.” The interesting fact is that most holders of debt were Ecuadorians themselves, a trend that has changed in the recent years.

Correa, US educated economist, is expected to increase the rhetoric against United States and perhaps will become more vocal than Hugo Chavez, considering that the latter is battling with cancer since mid-last year.  Rafael Correa is also exploring ways to have his country become a full member of MERCOSUR, at a time when this regional trade block has become a true competitor of US Strategic Interests in South America.  Hugo Chavez’s influence is anticipated to grow, as his country was admitted as a full member of MERCOSUR in July, 2012 and Venezuela’s sick leader’s ideology has been passed along to Bolivia’s President, Evo Morales Argentina’s president Cristina Kirchner and last but importantly, Presidents Rafael Correa and Daniel Ortega of Nicaragua. With Paraguay’s expulsion from MERCOSUR and UNASUR, hope remains high for the United States to rise up to the opportunity and take a leading role in further strengthening commercial and political with Asuncion’s current administration.
PETER TASE
——————–

Commemoration of 145 years since Luque was declared Paraguay’s capital

 

Commemoration of 145 years since Luque was declared Paraguay’s capital

 

In February 22, 1868, as the war against Triple Alliance War was taking its toll and significantly exterminating Paraguayan society, Mariscal Francisco Solano Lopez, Paraguay’s President had order his Vice President Domingo Francisco Sanchez, to declare Asuncion as a military point and signed the decree of “proclamation of the Republic” and designating the city of Luque as the provisional capital of Paraguayan government in the city of Luque.

In the grounds of a shrine parish house in Luque, is identified the location of a National Press Office that was used during the war and the weekly Cacique Lambare Weekly newspaper was edited and printed. At the same location was established the Ministry of War and Navy Forces; the house will be celebrating 199 years on March 5th, 2013.

At the night of late February, owing to the overwhelming war situation and confusion in Asuncion, Sanchez’ cabinet evacuated his government and  established his new headquarters in Luque, declaring this city as the provisional capital and the first station of resistance movement that would be constantly on the move up to Cerro Cora.

The evacuation was done in a horse convoy, on foot, in wagons, horses, women, children, wounded men and woman, members of government, people from different walks of life including Madame Lynch, reaching their designated point in Luque at the early morning hours of February 22nd.

As the government relocated in Luque, several houses of the town were used as administrative offices. According to the official story, Vice President Sánchez’s fixed address was in one of the houses located near Mariscal Lopez Avenue and the corner of Rosario Avenue, near the sanctuary of Our Lady of the Rosary.

In 2011, in the commemoration of the National Bicentennial events of Paraguay’s independence, the City Hall begun to identify the historic houses that housed temporarily the offices of Paraguay’s executive offices at that time and placed in every building historic explanation plaques that would raise historical awareness of the local population and emphasize national historical heritage.  Currently there are five homes used as former government offices in the second half of the Triple alliance war.

PETER TASE

UNACE will participate with its own candidates on Paraguay’s presidential elections

UNACE will participate with its own candidates on Paraguay’s presidential elections

On Friday, February 15th, the National Unity Party of Ethical Citizens (UNACE), Paraguay’s third largest political group, registered its own presidential candidate for the country’s April 21st presidential elections. UNACE Leadership has selected Lino Oviedo Sanchez, deceased Gen. Lino Oviedo’s nephew, to run for president and Luis Villamayor for vice President.  Both members of this presidential ticket, will embark in an extensive visit around the country, in the next weeks leading up to presidential elections.  Oviedo Sanchez and Villamayor are expected to meet with Paraguayan electorate and make sure to strengthen their party’s membership line of supporters.  This decision was taken after a week-long intense negotiation meetings between UNACE and the Authentic Liberal Radical Party leadership (PLRA), in which was discussed a potential joint presidential ticket that would bring both parties together. Unfortunately, this last minute candidate reshuffling was not allowed by article 166 of the electoral code stating that “in the case of political parties, political movements or alliances, the fact that a candidate has participated as a contender in the election of primaries of another party will be contested and grounds for dispute.” In this case UNACE Candidate, Ariel Oviedo had been campaigning for the national representative’s seat in the primary elections with the party.

Lino Oviedo Sanchez candidacy was announced by the president of the Senate, Jorge Oviedo Matto and is in effect since February 15, the deadline for political parties to register all their candidates to run for public office, as it is previously established by the national supreme court of elections’ legislation.

Although this is an elections’ year, Paraguayan Senate, under the leadership of UNACE Sen. Oviedo Matto, will have to reconvene on March 1 and the current senators’mandate will last until June 30th .  In July 1st the newly elected senators and National Representatives will be taking oath of office and elect the presidents of both chambers in the National Congress respectively. The future President of the Senate will administer the oath of office for the new president-elect of Paraguay on August 15, 2013.

In the mean time the Senate, under the leadership of Sen. Oviedo Matto, has various pending projects such as the Metro bus Public transportation project in Asuncion and the approval of legislation for vehicle technical inspection.

PETER TASE

Deri te Molla e Kuqe

Deri te Molla e Kuqe

Kurtesh Devaja

Kurtesh Devaja

“Kur të rriteni dhe të shtoheni ju muhaxhirët e rinj, mos i lini trojet tona të Toplicës, se ato janë tokat e të parëve dhe kthehuni atje së paku t’i vizitoni varret dhe themelet e shtëpive të djegura e të bëra shkrumb e hi”. (Amaneti i muhaxhirëve të Toplicës). Problemet historike në jetën tonë kombëtare dhe shtetërore janë prezente në vazhdimësi. Këto probleme datojnë qysh herët, dhe ato kanë ndikuar në të gjitha proceset e zhvillimit të përgjithshëm shoqëror e kombëtar. Brezat e lindur dhe të rritur në vitet që po jetojmë, të ndarë politikisht me kufij shtetesh, të vendosur nëpër tokat shqiptare me vendimet e Traktatit të Shën Stefanit, Kongresit të Berlinit dhe Konferencës së Londrës, e quajnë të pakuptimtë mosangazhimin e duhur të politikës mbarëkombëtare për t’i korrigjuar padrejtësitë dhe gabimet historike që shqiptarëve iu imponuan gjatë shekujve. Nuk mund të them se është faji i brezave më të vonshëm, pse nuk e kemi ditur këtë, por do të mbetemi fajtorë nëse nuk e mësojmë sot drejt këtë padrejtësi që iu bë shqiptarëve gjatë shekujve të fundit. Sepse deri tash këto padrejtësi në librat e historisë e të gjeografisë i mësuam mbrapsht, ashtu siç na servuan dhe na mësuan të tjerët.

Kurtesh Devaja në Bukuresht

Kurtesh Devaja në Bukuresht

Por, sa më shumë që tash mësojmë, më shumë e kuptojmë se në ato libra nuk është shkruar drejt e si duhet e vërteta historike për shumëçka nga e kaluara jonë. Kjo u bë nga ata që e shkruan historinë me diktate politike e ideologjike. Por, njëkohësisht, fajtorë edhe më të mëdhenj janë ata që e falsifikuan historinë tonë kombëtare. Brezi ynë i sotëm do ta mbajë fajin nëse brezave që vijnë nuk ua shpjegojmë drejt historinë tonë. Pra, do të mbetemi fajtorë nëse për brezat që vijnë nuk i shkruajmë drejt librat e historisë e të gjeografisë sonë kombëtare.
Duhet të dihet qartë e mirë se shteti shqiptar në vitin 1912 u shpall në kufijtë edhe ashtu të tkurrur politikisht që përfshinte 4 vilajetet shqiptare, në një sipërfaqe prej mbi 90 mijë kilometrash katror.Mirëpo, pavarësisht kësaj, nuk pushoi zaptimi dhe grabitja e tokave shqiptare nga fqinjët, e që është më keq çështja shqiptare dhe këto padrejtësi ndaj kombit tonë vazhduan që nga  Paqja e Budapestit, më 1877, Traktati e Shën Stefanit, deri në Kongresin e Berlinit (1878). Çështja shqiptare u kalua shkarazi, duke u përmendur vetëm aq sa i prekte interesat e njërës, ose të fuqisë tjetër botërore. Ndërsa, Fuqitë e Mëdha kujdeseshin që t’i kënaqnin interesat e fqinjëve të shqiptarëve, duke u dhënë toka shqiptare. Nga e gjithë kjo, përfitime më të mëdha nxori hegjemonizmi serb, i cili gjatë shekujve gjithnjë i zaptonte tokat shqiptare. Prandaj, edhe vendimet që u morën në Kongresin e Berlinit, të cilat ishin shumë të padrejta, e shtuan zemërimin e shqiptarëve kundër Fuqive të Mëdha. Ky pezmatim u ndie dhe u theksua veçanërisht në viset ku ndodhi humbja e territoreve.
Prandaj, edhe plagët e rënda të pashëruara që vazhdimisht dhembin dhe ngacmojnë edhe sot trungun kombëtar, e që quhen Molla e Kuqe, Toplica e Sanxhaku i Nishit, ishin dhe mbeten preokupim i shumë gjeneratave, pasi zaptimi i asaj pjese të territorit shqiptar nga serbët, sot e gjithë ditën mbeten të paqartësuara dhe të pandriçuara sa e si duhet. Sepse, kjo pjesë e historisë së dhimbshme për shqiptarët, me gjithë përpjekjet, asnjëherë nuk u ndriçua drejt, qartë e mirë. Nuk u ndriçua drejt, e të mos them fare gjithë ajo që kishte ndodhur në fund të shekullit XIX dhe në fillim të shekullit XX, në atë pjesë që ishte tokë shqiptare, e që u zaptua nga sllavët. Kjo çështje në vazhdimësi vetëm shkarazi përmendet nëpër disa dokumente historike, apo të autorëve të pakët shqiptarë, por edhe të atyre të huaj. Për më tepër detyrën që duhej ta kryente historia, i mbeti traditës gojore e cila aq sa pati mundësi e kurajë e kultivoi në kujtesën e vet popullore.

Te Molla e Kuqe

Te Molla e Kuqe

Që nga koha kur isha nxënës i shkollës së mesme, por edhe gjatë studimeve, e në veçanti gjatë bisedave të zakonshme, si në tubimet familjare, por edhe në ato më të gjera shoqërore, isha kureshtar të di për historinë e Mollës së Kuqe, që brez pas brezi përcillej nga të moçmit, duke e cilësuar si kufi ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, që nga koha e sundimit të Perandorisë Osmane. Por, asnjëherë nuk e kisha mësuar me saktësi të vërtetën se ku ndodhej kufiri që quhej si Molla e Kuqe. Për Mollën e Kuqe shpesh në opinion dolën edhe spekulime të ndryshme, kinse ajo është joekzistente etj. Nën trysninë e kësaj kureshtjeje dhe i interesuar për të vërtetën, vendosa që t’i qasem me një cikël dokumentari televiziv, që në verën e vitit 2011 u transmetua në 9 episode në televizionin publik, Radio Televizioni i Kosovës, e që u realizua në bashkëpunim me Radio Televizionin  e Preshevës. Kjo ishte një përpjekje që, sado kudo me të dhëna arkivore, biseda me historianë, demografë, etnologë, veprimtarë dhe nëpërmjet deklaratave të dëshmitarëve të gjallë, apo stërnipërve të atyre që e kishin përjetuar kohën e tmerreve dhe gjenocidit serb ndaj shqiptarëve në Sanxhakun e Nishit dhe Toplicës, ta prek këtë temë, e cila meriton më shumë se kaq. Në këtë cikël të dokumentarit u përpoqa që ta shtjelloj sado pak historinë e Mollës së Kuqe, por t’i prek edhe ngjarjet tjera që e kishin sajuar atë periudhë të dhimbshme për kombin tonë.
Nga puna që kam bërë, gjatë realizimit të ciklit të dokumentarit për Sanxhakun e Nishit, Toplicën dhe kufirin “Te Molla e Kuqe”, arrita të gjej shumë fakte historike në retrospektivë, për ato ngjarje lemeritëse që kishin shoqëruar atë periudhë historike. Do ta përmendja një element që hasa në vendet që vizitova, për të mbledhur dhe siguruar materialin, për ta shtjelluar këtë tematikë, vërejta se bashkëbiseduesit vazhdimisht ndjeheshin të trishtuar kur i përmendin ngjarjet që kishin përjetuar stërgjyshërit e tyre gjatë periudhës së dëbimeve në Sanxhakun e Nishit në vitet 1878-1889. Dhimbja dhe pikëllimi i tyre ishte i papërshkruar, për gjithë ata që ende ruajnë me tapitë e tokave dhe pasurive të tyre në Sanxhakun e Nishit e Toplicës, e që sot e kësaj dite, kjo e drejtë u mohohet vazhdimisht nga Serbia.
Fatkeqësisht, të vdekurit nuk mund të kthehen, por me kujtimin e tyre mund ta vazhdojnë praninë e tyre midis nesh. Sepse, ato ngjarje kanë qenë krim kundër shqiptarëve, e për këtë nuk mund të thuhet asgjë. Prandaj, edhe vendosa që në këtë libër të përfshij pjesët më të rëndësishme nga dokumentari im “Lugina e Preshevës, dikur dhe sot”, i transmetuar në vitin 2011 në Radiotelevizionin e Kosovës. Pjesa që ka të bëjë me rrëfimet e ngjarjeve është autentike. I vetëdijshëm për punën e bërë, nuk dua të jem përjashtues për kritika, ose rrëfime tjera që gjërat i ndriçojnë ndryshe, ose pretendojnë se përshkrimet dhe analizat e tyre janë më të sakta, seç i kam paraqitur në këtë libër. Personalisht vetëm do të përfitoja dhe do të më kurajojnë për hulumtime më të hollësishme në këtë lëmi shumë të ndjeshme dhe të dhimbshme për kombin tonë, në përgjithësi.
Por, njëkohësisht, vatrën e ngrohtë të stërgjyshërve tanë në Sanxhakun e Nishit dhe Toplicës e konsideroj se duhet ta ngremë dhe ta mbajmë gjallë si çështje kombëtare dhe të kërkojmë me argumente të fuqishme në të gjitha institucionet ndërkombëtare që të aktualizohet çështja e kthimit të shqiptarëve në trojet e tyre etnike në Toplicë dhe në Sanxhakun e Nishit. Në elaborimin e kësaj çështje shumë të vështirë, por me interes kombëtar dhe shkencor me sugjerimet e veta substanciale dhe me këshillat përmbajtjesore kontribuuan edhe recensentët e këtij libri, historianët e spikatur Prof. dr. Muhamet Mala dhe Prof. dr. Jahja Drançolli dhe veprimtari Reshat Avdiu, për çka u jam shumë mirënjohës. (Parathënie e librit “Te Molla e Kuqe, 1878-2012)”, Faik Konica, Prishtinë, 2012. Zgjodhi për ZSH: B. Y.)/GazetaDitore.com
Lexo artikullin e plote: